دیگه حوصله ی ناله کردن هم نیست.

الان یک موجود (مهدی سابق) آهنگ سارینای شاهین نجفی رو گذاشت گوش کردیم. حوصله ندارم تعریف کنم که شاهین چی می گه. مهم اینه که یاد اون پسربچه افتادم که شبی که من و سینا و مهدی مثل سه اختاپوس داشتیم آب انار می خوردیم بهمون فال فروخت و گریه می کرد (چون پولهاشو گم کرده بود و می ترسید بره خونه چون باباش کتکش می زد).

بعد یاد یکی از شاگردهام افتادم که به خاطر نمره ی 15 زار می زد.

اینکه چرا این آهنگ منو یاد این وقایع انداخت بی ربطه. همین جوری یادم افتاد.

حالا هم خدافز.

 ولش کن بزار ما دم فرو بندیم و بزاریم حافظ چیزی بگه...

زیرورقیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

۱. در باب کوش کوش کردن سر تفاسیر بسار است و مقال کم. لیک غرض از عرض این مطلب آن بود که اعلام کنیم ما هم شعر خوانده‌ایم در زندگی‌مان و با خواجه شمس‌الدین محمد مشهور به حافظ شیرازی آشنایی داریم (البته ایشان به اسم کوچک صدا می‌زند، گاهی هم شوخی دستی می‌فرمایند، اما بنده رعایت ادب می‌کنم و فقط تبسم می‌نمایم) و همینطور غرض دیگر این بود که چیزی گفته باشیم که خدای نکرده مردم نیاندیشند که ما لال هستیم.

۲. این بیت محشره. یه بار دیگه بخونید. اگه دوباره خوندید مطمئنا یک بار دیگر به عدد ۲ رسیده‌اید و دوباره برای خواندن توضیحش به اینجا آمده‌اید. این کار را ادامه ندهید چون ممکن است تا ابد ادامه پیدا کند (به این می‌گویند تسلسل علل).

۳. فکر کنم من سرم کوش‌کوش می‌کرد حالم بهتر بود و کمتر مزخرف می‌فرمودم.

۴. عجالتا خدافز.

سرما خودم مثل گلابی. و الان تحت تاثیر دارو هستم. من همینجوریش عقل درست و درمونی ندارم حالا که تحت تاثیر مخدری به نام کدئین هستم دیگه وا مصیبتا... پس لطفا وقتتون رو جای دگری هدر بدین. ضمنا این صفحه رو save نکنین یه وقت چون من سرما خوردم و ممکنه شما هم بخورین.²

----------------------------------------------------------------------

زیر ورقی:

1. ترجمه: سرم دالامب و دولومب می‌کند. به نظر می‌رسد که در آن بادی افتاده باشد که صدای زوزه می‌دهد. (این مطلب هنگامی عنوان می‌شود که شخص دچار ...پیچی یا ...ملقی شده باشد.

2. به این میگن بی‌مزگی.

چند دقیقه پیش بدون اینکه متوجه باشم چه اتفاق مهمی داره می افته، یه هو وارد پاییز شدم. فکرش رو بکنید: آدم داره توی تابستون داغ و آفتابی ول می چرخه و ناگهان متوجه می شه که وسط پاییز وایساده.

خدایی وحشتناکه.

خدا همه رو (متاکدا تاکید می شود: همه رو) به راه هدایت کند.

دیروز به طرز کاملا مسخره‌ای فوق لیسانس دانشگاه آزاد قبول شدم. به این ترتیب که میم-خ زنگ زد و گفت "قبول شدی. منم قبول شدم." بعدا کاشف به عمل آمد که سین-دال و و-ی هم قبول شده‌اند. اما باسوادترین آدم زنده‌ای که من می‌شناسم (عین-لام) قبول نشد. حتی خرخوان‌ترین موجود زنده‌ی هنوز منقرض نشده (سین-نون) هم قبول نشده. مسخره‌ست. اما این واقعیت هست.

سین-نون هم پولش را دارد که برود دانشگاه و فوق لیسانس بخواند، هم انگیزه‌اش را. اما با وجود خرخوانی مفرط قبول نشد. اما من و میم-خ که نه پول داریم نه انگیزه قبول شدیم. سین-دال هم که مشکل سربازی دارد. این وسط فقط و-ی احتمالا می‌رود ثبت نام می‌کند. البته ناگفته نماند که شخص مذکور هنوز صدها یا میلیون‌ها تومان بابت لیسانسش به دانشگاه بده‌کار هست.

عجب خرتوخری!

 نتیجه: گور بابای تحصیلات تکمیلی. پیف پیف!